یکی از دوستان نزدیکم، به تازگی اینترن شده است. بخشهای اینترنی را با روتیشن جراحی شروع کرد. چند وقت پیش که روتیشن جراحیاش تمام شد، حدود ۶ دقیقه صحبت برایم فرستاد و از آنچه که به او در این مدت گذشته بود، برایم گفت. کمابیش خبر داشتم. چون که در این دو ماه – هر […]
چند هفتهای است که به یکی از دوستانم قول دادهام تا پاسخی برایش بنویسم. او در برنامهی منتورینگ، منتور است و به دانشجویان علوم پایه راهنمایی میدهد. میخواست نظر من را در این مورد بداند که چه کاری برای کسب نگاه و قضاوت بالینی در دوران علوم پایه و فیزیوپاتولوژی میتوان انجام داد؟ یک سؤال
هر بیمار، داستانی دارد. هر بیماری نیز میتواند به یک داستان وصل بشود. هر بیماری، هر علامت و هر نشانه. امروز، در درمانگاه نشسته بودیم. منتظر بیمار جدید. بیمار قبلی بیرون رفت. خانمی جوان که مشکل ژنتیکی در غدهی فوق کلیه داشت و به همین خاطر، کلیترومگالی (بزرگی کلیتوریس) پیدا کرده و در کودکی تحت
ترم یک گیج میزدم. ترم دو هم همینطور. به کارهای خارج دانشگاه مشغول شدم و اصلاً نفهمیدم چطور گذشت. ترم سه که رسیدیم، فیزیولوژی غدد داشتیم. درسی که خیلی دوست داشتم. بعد امتحان بود که با دوستم به اتاق یکی از دو عضو هیئت علمی گروه فیزیولوژی رفتیم که غدد درس میدادند. با یک پیشنهادی
پیش استادم بودم. به او گفتم: «از هفتهی بعد استاجرهای جدیدمان میآیند. راند با استاجرها را ترجیح میدهم و دوست دارم که باشند.» خندید و گفت: «بله. میدانم. تو استاجردوست هستی و دکتر فلانی، اینترندوست. برای همین دلت میخواهد زودتر بیایند.» خندیدم. درست میگفت. نه اینکه با اینترن مشکلی داشته باشم؛ اما به نظرم ردهی
تصورش هم سخت است که به بیمارستان بیایی و کسی باشی که صرفاً کاغذبازیهای اداری و مقداری کار عملی نه چندان خوشایند انجام داده و کمتر از دو میلیون تومان حقوق بگیری – یعنی ساعتی کمتر از ده هزار تومان. حتی اگر حقوق بیشتر بود، چرا باید انگیزانندهای برای چنین کاری در او وجود داشته
تا آخر اردیبهشت از بیمارستان امام خمینی دور هستم. با وجود تمامی سختیهای این بیمارستان، آن را دوست دارم. انگار خانهام است و آنجا دوستانی دارم که حس خانواده به من میدهند. امروز خوشبختانه فرصتی شد که با یکی از استادانم در آنجا ساعتی تماس تصویری داشته باشیم و کمی از این دلتنگی برای فضای
هفتهی دوم دی ماه ۱۳۹۹ بود که تصمیم گرفتم رزیدنت بشوم. حدود ۷۰ روز تا امتحان دستیاری فرصت داشتم. از همان زمان میدانستم رشتههایی که میخواهم رتبههای چندان خوبی نیاز ندارند. به همین خاطر با وجود فرصت کم نیز، تصمیم گرفتم در امتحان دستیاری شرکت کنم. فقط دو ماه میتوانستم مرخصی بگیرم. همان دو ماه
در بخش رادیولوژی، یکی از آن اتندینگهای متفاوت را ملاقات کردم. میانسال بود. لاغر. قدش بلند. موهایش کمپشت. روز اول که آمد، به جای اینکه مثل همه به سراغ لپتاپ و پروژکتور برود، چند تا لایت باکس آورد. یک سری کلیشه رادیوگرافی را از لابهلای کارتنهایش بیرون کشید. میگذاشت روی لایتباکسها و توضیح میداد. داشت
طبق عادت همیشگی، به جای گوگل، آپتودیت (UpToDate) را باز کردم تا پاسخ سوالم را در آن بیابم. آن چه که تو از سالها پیش برایش تلاش کردی. سریعا کلمات مورد نظرم را جستجو کردم. اما یک لحظه، به نظرم آمد که در صفحهی نخست مطلبی بود که درست ندیدمش. به آنجا برگشتم. عکست را