هزاران بیماری را شناختهایم. از رنجهای جسمی انسان. از رنجهای روانی انسان. از رنجهای جسمی و روانی انسان. فکر میکنم با من موافقی که از هم جدا نیستند؛ اینطور نیست؟ و این تقسیمبندیِ جسمی یا روانی، «شاید» صرفا به شناخت اولیه کمک بکند و اگر آنها را جدا ببینم، خودمان را فریب دادهایم. Edvard Munch […]
پیشنوشت: در ابتدا مطلب را خطاب به یک دانشجوی فیزیوپات نوشتم. تمام که شد، دیدم موضوع کمی جامعتر شده و برای کارآموزان نیز مناسب است. مطلبی که در ادامه میآید، سبک زندگیای که من در دوران فیزیوپات داشتم، نیست. روزهای آخر فیزیوپات بود که به این نتیجه رسیدم. ماههای بعدی، بیشتر به آن فکر کردم
در این بخش – اتفاقات نورولوژی – به قدری درگیر بیمارستان شدهام که تنها کاری که در رابطه با وبلاگم توانستم بکنم، تایید و خواندن کامنتها بود. هر شب چند خطی مینوشتم و با به خواب رفتن پشت میز، این نوشتن پایان مییافت. امروز مرخصی هستم که توانستم این مطلب را کامل کنم. نوشتهی زیر،
توضیح نخست: من نه زیاد میدانم و نه زیاد میخوانم و نه این راه را تا انتها پیمودهام. در این جاده، هنوز همان اوایل راه هستم. هنوز مشغول تماشای اطراف هستم. بر سر دوراهیها درنگ میکنم و برخی اوقات – حتی برای روزها – صبر میکنم تا یک جاده را در این راه انتخاب کنم.
پیشنوشت: کمی طولانی است. قستمی تکراری است. تاحدی پراکنده است. زیادی آلوده به مدل ذهنی من است. ممکن است از نظر دیگر دانشجویان پزشکی یا پزشکان یا اساتید درست نباشد. آنها را با این دید بخوانید که صرفا نظر یک نفر دیگر را بدانید؛ شاید کمکی باشد برای انتخاب مسیر آینده و پاسخی باشد برای برخی
چند روزی هست که از کنکور ۹۷ میگذرد. تا چندی دیگر رتبهها اعلام میشود و موقع انتخاب است. در پایان این ماجرا، تعدادی از این ششصد و چهل و دو هزار و دویست و بیست و هشت نفر وارد دانشگاههای علوم پزشکی خواهند شد. برخی از این افراد، رشتهی پزشکی را انتخاب کردهاند. آن سالی
۱. یک گفتوگو سر راند کولورکتال (جراحی دستگاه گوارش) بودیم. به پسری ۱۴ ساله رسیدیم. استاد، بیمار را به علت سابقهی قبلیاش میشناخت. او را اسپایدرمن کوچک صدا میزد. یکی دو سال پیش، هنگام جنگولکبازی روی درخت، از درخت افتاده و با باسن روی زمین فرود آمده بود. شانس آورده بود که به رکتوم و
بعد از بیش از دو سال، بالاخره دوباره یک جلسهی CPC برگزار شد. جلسهای که ۹۰ روز برای برگزاریاش تلاش کردم. به قول استاد امینیان عزیز – که در این جلسهی CPC خیلی به من لطف داشتند – از بهترین جلسات CPC آن است که یک Uncommon presentation of a common disease موضوع کیس باشد.
قبل از ورود به دانشکدهی پزشکی بود که با بیماری هنوخ شوئن لاین پورپورا (Henoch–Schönlein Purpura) آشنا شدم. در یکی از اپیسودهای House MD. از همان موقع اسم آن برایم جذاب بود. هنوخ شوئن لاین پورپورا جزو بیماریهایی هست که در آن، رگها دچار مشکل میشوند. التهابی درون آنها شکل میگیرد و متعاقب آن، کلیهی
امروز، دوباره کارگاهی برای ترم یکیها داشتم. جریان این کارگاهها از این قرار هست که از چندی پیش، دانشجویان علوم پایه، هر ترم، یک درس ۰.۲۵ واحدی دارند در قالب فرایندی به نام تمهای طولی. این ترم، یعنی نیمهی اول سال ۹۶، مدرس دو کارگاه از تمهای طولی بودم. یکی برای دانشجویان بینالملل (غیر ایرانی)