در حیاط بیمارستان با هم راه میرفتیم. چند روز بعد از امتحان بورد بود و مشغول کارهایی بودم که چند ماه آنها را به تعویق انداخته بودم. او شش سال قبل از من بورد داده و نتیجه بسیار خوبی هم گرفته بود. گفت: قبول داری هیچ آزمونی شبیه به بورد نیست؟ کنکور و دستیاری هم […]
حدود چهار سال پیش بود که با یک معلم جدید آشنا شدم. از طریق کتابش. نه. حرفهای بالا مناسب نیستند برای شروع نوشتن از او. شاید شروع با آن جملات I have a thing for مناسب باشد. آره. این شاید بهتر باشد. من یک علاقهی خاص به کتابهایی دارم که اپیگراف دقیق و بجا دارند.
پاییز ۹۲ بود که یک کتابفروش کتابنشناس در گرگان هارپر را به من معرفی کرد. به من که قرار بود بهمن همان سال نخستین ترمم را شروع بکنم، از بیوشیمی هارپر به عنوان کتاب اصلی تکستبوک در ترمهای نخست پزشکی یاد کرد. من هم اطلاعی نداشتم و نمیدانستم. شاید هم اتفاقاً کتابشناس بود و از
اسلایدهای کلاس امروزم را مرتب میکردم. برخی را حذف میکردم. تعدادی نیز اضافه کردم. اسلاید ساختن برای من، مرتب کردن ذهنم است. هیچوقت به یاد ندارم یک سخنرانی را صفر تا صد تمرین کرده باشم؛ اما شده که ده پانزده اسلاید را چند ساعت عقب جلو کرده باشم و تغییرات جزئی داده باشم. در این
گفت: امروز چه چیزی یاد گرفتی؟ امروز چه سؤالهایی برایت پیش آمد؟ گفتم: ماجرای آنتیبیوتیک یک یادآوری برایم بود که راحت نپذیرم؛ هر که گفته باشد. گفت: میدانی تفاوت ما در چیست؟ تفاوت پزشکها، تفاوت پزشک با بقیهی کادر درمان، تفاوت افراد. تفاوت در این است که چقدر آنچه را که میبینند، بدیهی میپندارند. یاد
آخر جلسه شد. این هفته، بیماری که معرفی شد، بسیار سخت و پیچیده و طاقتفرسا بود. حتی استاد، با آن تجربهی بسیار زیادش، تا حالا چنین حالتی را ندیده بود. گفت که جلسه را با یک خاطره تمام بکنم. سال ۱۳۷۲، وقتی رزیدنت [طب] داخلی بودم، یک بیمار در بخش داشتم که دائماً هر روز
ده سال شد. ده سال است که مشغول تحصیل پزشکیام. و اگر اتفاقی نیفتد و زودتر نمیرم، شاید ۵۰ سال دیگر هم مشغول تحصیل در پزشکی باشم. این ده سال بودن در پزشکی، این اعداد، بهانههایی میشوند برای اینکه فکر کنیم اجازهی پیشنهاد دادن به دیگران را داریم. من هم از این بهانه میخواهم استفاده
بیماری عجیبی است. همه با آن سر و کار دارند – از بس که شایع است. از استیودنت و اکسترن و اینترن بگیر تا فوق تخصص. همهی رشتههای تخصصی و فوق تخصصی را درگیر میکند. به هیچ رشتهای رحم ندارد. علتهایش را میتوان در دو دستهی بزرگ گنجاند: دستهی اول مربوط به بیماری آن فرد
استادی باتجربه و قدیمی دارم که بیش از سی سال است که در زمینهی بیماریهای غدد فعالیت میکند. خانمی ۳۳ ساله که به درمانگاه آمده بود، میگفت از دو سالگی مریض استاد هستم. تجربهاش خیلی زیاد است. این استاد، ویژگی خاصی دارد. تقریباً تمام روزهای مورنینگ ریپورت (گزارش صبحگاهی) حضور دارد. هیچ استاد دیگری این
امشب (بیست و پنج/چهار/دو) جلسهای در مورد تکستبوک با بچهها داشتم. بحثی که چندین بار در این وبلاگ هم به آن اشاره شده است. سعی کردم حرفهای دیگری بگویم. حرفهایی که قبلاً فرصت مطرح کردنشان نبوده. مخصوصاً از اینکه هر سطح مدل بلوم در کتابهای پزشکی یعنی چی و چه روشهایی برای آن در پزشکی