این متن نسبتاً شخصی است. گزارشی است برای خودم. خواندنش برای شما شاید حوصلهسربر و ناملموس باشد. میخواستم آن را بنویسم تا در گزارشهای سالانه بعدی، بتوانم با این نخستین گزارش مقایسه کنم. اما آنقدر اینجا را بهروز نکردهام که گفتم این متن را بگذارم تا شاید ننوشتن در وبلاگ بشکند.
یکم آذر ماه هزار و چهارصد و چهار، به عنوان هیئت علمی بخش طب داخلی جنرال مجتمع بیمارستانی امام خمینی که بزرگترین بیمارستان کشور است، عضو کوچکی از اعضای هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران شدم. در آن زمان نه نفر در این گروه قرار داشتند و من نفر دهم شدم.
کل طبقه سیزدهم مهدی کلینیک – که برخی دلشان میخواهد آن را کلانبیمارستان هوشمند حضرت مهدی صدا کنند – به بخش طب داخلی جنرال اختصاص دارد. قبلاً، عمدهٔ زمانی که من رزیدنت بودم، بخش طب داخلی جنرال در ساختمان نفیسی در نزدیکی درب شرقی بیمارستان قرار داشت. اما اولین بخشی که به مهدی کلینیک منتقل شد، همین طب داخلی جنرال بود.
سه بخش که هر کدام بیست و نه تخت دارد. چهارده اتاق دو تخته و یک اتاق ایزوله که یک تخت دارد. هر بخش از دو لاین تشکیل میشد و یک هیئت علمی ۱۵ بیمار و دیگری ۱۴ بیمار را میدید. از تابستان ۱۴۰۵ بود که کمی تغییر کردیم. یکی از ما که فرصت راند کردن نداشت، خوشبختانه دوباره این فرصت برایش فراهم شد و چهار تخت را در یکی از این بخشها ویزیت کرد. عملاً هفت نفر در سه بخش شدیم.
بقیه پس چه؟ دو عدد اورژانس هست: اورژانس یک و دو. اورژانس یک تقریباً همیشه شلوغتر است و بیمارانش بدحالتر. اورژانس دو خلوتتر است و بیمارانش مرموزتر و گاهی بدون تشخیص. به جز اورژانسها، مشاوره هست، ICU هست و البته بیماران اکسترا نیز هستند – یعنی بیماران سرویس طب داخلی جنرال که به علت پر بودن تختها فعلاً برای خلوت شدن اورژانس به یک بخش غیرمرتبط مثل پوست، جراحی پلاستیک و … منتقل شده اما ویزیت آنها توسط سرویس جنرال انجام میشود. درمانگاه جنرال نیز هست.
یکی به اورژانس یک میرود. دیگری به اورژانس دو و سپس درمانگاه. سومی نیز اکسترا و ICU و مشاوره.
از پاییز ۱۴۰۵ که یکی از ما کم شد – دورهٔ فوق تخصصی هماتولوژی-آنکولوژی را شروع کرد – آنکه اکسترا-ICU-مشاوره بود، هفت تخت در بخش را نیز ویزیت میکند. یکی دیگر نیز در همان بخش، به جای چهارده بیمار، هجده بیمار را خواهد دید. چهار عدد باقیمانده نیز، با همان استادی که از تابستان مجدداً فرصت پیدا کرد.
نمیدانم هنوز مشغول خواندن این متن هستید یا نه. اگر که میخوانید، عجیب است. چرا باید چنین چیزی را بخوانید؟
یکم آذر ماه هزار و چهارصد و چهار، به عنوان دهمین هیئت علمی بخش طب داخلی جنرال مجتمع بیمارستانی امام خمینی، از بخش جنرال ۲ کارم را شروع کردم. رئیس بخش ما، ماههای نخست ما را به اورژانس که سختترین و پرکارترین روتیشن است، نمیفرستد. من شش ماه بعد، یعنی خرداد ۱۴۰۵، نوبتم شد که به اورژانس یک بروم و از امروز، یکم آذر هزار و چهار صد و پنج، درست از نخستین روز دومین سال هیئت علمی بودن، دوباره به اورژانس یک میروم.
در آن آذر ماه، من بودم و ۲ رزیدنت و ۲ اینترن. آن ماه کارآموزی در کار نبود. دیگر به شکل رسمی همه چی شروع شد و اکنون یک سال گذشت، اما چه سالی بود. تصورش را نمیکردم تنها حدود یک ماه و نیم بعد از شروع کار به عنوان هیئت علمی، دی ماه را تجربه کنم و سپس جنگ اسفند پیش بیاید و پس از آن نیز وضعیت اقتصادی اینطور شود.
ادامه دارد.
بنظرم همه کارهای ما نباید حاصل علت یا دلیل خاصی باشد. میشود بی دلیل کسی را دوست داشت… بی دلیل متنی را نوشت… بی دلیل متنی را خواند…!