ساعت ۲:۲۰ دقیقه بود که از خواب ۳۵ دقیقهایِ کوتاهی بیدار شدم. ناگهان یادم آمد که ساعت ۴ جایی قرار دارم. حدود ۳:۲۰ باید از خانه بیرون میآمدم تا به آن مترو برسم که مرا سر وقت میرساند. حدود یک ساعتی وقت داشتم. ناهار نخورده بودم ولی گشنه هم نبودم. چشمم به کتابی افتاد که […]
اینروزها مطالعات گستردهای در مورد غدهی تیروئید دارم. هر چیزی را که راجع به آن بیابم، میخوانم. کیسهای مختلف از سراسر جهان را نگاه میکنم. مطالعات و تحقیقات جدید را میبینیم. رفرنسهای مختلف را نگاه میکنم. سایتهای مختلف. از آپتودیت تا Forgotten diseases. خلاصه، هر چیزی که راجع به تیروئید باشد. اما دیروز به مقالهای
۲۵ سال پیش بود که آلن دوباتن جستارهایی در باب عشق را نوشت (۱۹۹۳). کتابی را که دوباتنِ ۲۴ ساله نوشته بود، منِ ۲۲ ساله، این چند روز میخواندم و از حرفهای آن مغزِ ۲۴ ساله لذت میبردم. البته میدانیم که سن و سال و شعور، ربط چندانی به هم ندارند. نام کتاب گویاست. کتابی است در
مطمئن نیستم که اولین بار چه کسی این قطعه را به من معرفی کرد. یا اولین بار کجا بود که شنیدمش. اما یک چیزی را مطمئنم. بیشک یکی از زیباترین آداجیوهای ممکن است. البته باید بگویم که آداجیو نام قطعه نیست. وقتی واژهی آداجیو بر اول قطعهای گذاشته میشود تنها یک چیز را نشان میدهد؛ این
مقدمه تقریبا تمام اطرافیانم میدانند که از مخالفان سرسخت نواریون به عنوان منبع اصلی هستم. نواریون نامی است که عدهای که ورودیهای دههی هفتادِ پزشکی (شاید هم اواخر شصت) در شیراز بودند، رواج دادند. آنها، با آن ضبط صوتهای قدیمی که نوار میخورد، صدای استاد را ضبط میکردند و هر دفعه، گروهی مسئولیت پیاده کردن
پیش نوشت: این خاطره مال من نیست، برای یکی از اساتیدم است. از بختیاری من بود که هشت روز با یکی از بهترین پزشکها و اساتید نفرولوژی ایران راند کردم. قسمتی از نیمهی دوم دی ماه را با استاد محمدمهدی ثاقب بودم. به جرئت میتوان گفت از برترین پزشکان این دانشگاه و ایران است. در
بعد از بیش از دو سال، بالاخره دوباره یک جلسهی CPC برگزار شد. جلسهای که ۹۰ روز برای برگزاریاش تلاش کردم. به قول استاد امینیان عزیز – که در این جلسهی CPC خیلی به من لطف داشتند – از بهترین جلسات CPC آن است که یک Uncommon presentation of a common disease موضوع کیس باشد.
پیشنوشت: خیلی وقت شده است که به تعدادی از دوستانم قول دادم که منابع پزشکی خواندن را که خودم دوست دارم و استفاده میکنم، معرفی کنم. این نوشته، شروعی است برای معرفی منابعی برای پزشکی. اینجا، اعصاب را ترم چهار درس میدهند. همه از آن میترسند. مخصوصا از آناتومی آن. آناتومی اعصاب، از سختترینِ آناتومیها
نرگس ۲۶ سال داشت. عاشق بچه بود. تابهحال، دوبار حامله شده بود که در نهایت منجر به سقط شده بودند. میخواست دوباره بچهدار شود که متوجه شد یک سری برجستگی زیر پوستی دارد. چند عدد زخم هم در درهانش شکل گرفته بود که خونریزی داشت. تعدادی هم لکههای پوستی به وجود آمده بود. پیش متخصص
دونالد ناشنوا، شعری کوتاه از سیلوراستاین است. ترجمهی آن را از کتاب چراغی زیر شیروانی، نوشتهی شل سیلوراستاین، ترجمهی رضی هیرمندی، انتشارات شولا در اینجا میگذارم. اگرچه معتقدم، اصلا به زیبایی متن اصلی آن نیست. +۱۱۱