این روزهایم با او میگذرد. در هر فرصتی به او میگریزم و او را یاد میکنم. لورکا را. سیدی شعرهای او در پخشکنندهی کوچک من است و هر از گاهی به سراغش میروم و دکمهی پخش را فشار میدهم و به او، با ترجمه و صدای شاملو گوش میدهم. به شاملویی که از گلوی او […]
آنقدر نوشتن این مطلب در مورد زبان انگلیسی را پشت گوش انداختهام که دیگر خجالت میکشم آن را بنویسم. بارها و بارها گفتهام که در موردش خواهم نوشت. قسمتی از ننوشتن به این خاطر بود که حرف و پیشنهاد خاصی هم نداشتم – چه برسد به توصیه. الان هم دلم میخواست پستی به نام «لحظههای
اولین تکستبوک علوم پایهام را قبل از شروع دانشگاه گرفتم. همان ماههای شهریور تا بهمن ۹۲. بیوشیمی بود. بیوشیمی هارپر. نسخهی فارسی. راستش حتی نمیدانستم نسخهی انگلیسیاش به راحتی پیدا میشود. گرگان شهر بزرگی نیست و تقاضا برای چنین کتابی کم است. در آن چند کتابفروشی، پیدا نمیشد. منم از وجودش اطلاعی نداشتم. تا آمدن
توضیح: نیمهی اول این نوشته را تیر ماه ۹۸ با عنوان تاسیان من از نبودن تو منتشر کرده بودم. اکنون، پس از شناخت آوومبوک، آن را کامل کرده و در نوشتههای «برای شناختنشان» قرارش دادم. به یاد آر آخرین باری را که دلتنگی گلویت را چنان محکم میفشرد که چهرهات تیره گشته بود. به سختی
۱. لذت فهمیدن چند روز پیش، دوستی که هرگز فرصت دیدار حضوریاش را نداشتهام، برایم عکسِ آخرین کتابی را که خریده بود فرستاد: لذت فهمیدن (The Pleasure of Finding Things Out) از ریچارد فاینمن (Richard Feynman). عکس را دیدم. لبخندی زدم. نه به این خاطر که فاینمن را میشناسم. از فاینمن چیزی نخواندهام. چندان هم
در ایستگاه مترو هستی. دوباره آن صدا میآید: مسافران محترم، لطفا از خط زرد لبهی سکو فاصله بگیرید. به اطراف نگاه میکنی. پسربچهای با شلوارک جین آبی کمرنگ و تیشرت سفید گشاد و موهای لخت خرماییرنگ به خط زرد نزدیک شده بود تا ریلها را بهتر ببیند. با آن اخطار، او نیز عقبتر میرود. صدای
ساعت از ۵ نیز گذشته بود. آسمان ابرآلوده پیوسته تلاش میکرد تا ماه را پنهان کند. اما مگر میتوانست؟ نگاهش میکردم. حتی پنهانشده در پشت ابر، نمیتوانست زیبا نباشد. شعر شاملو را به یادم میآورد – اگرچه حرفهای او در این شعر، در مورد زیبایی ماه نیست. شعری که بارها و بارها و بارها آن
از آن روزهایِ بیحوصلگی است. روزهایی که برای فرار از آنها، معمولا به سراغ حواسپرتکنها میروم. این بار اما، میخواستم که بهجای فرار کردن، با خود به گفتگویی بنشینم؛ تا بفهمم که این بیحوصلگی از کجا میآید. میخواستم بیشتر بشناسمش. کمی لجباز بود. به من گوش نمیداد. نمیخواست صحبت کند. نمیگذاشت با او ارتباطی برقرار
با صدای پرندهها بیدار شدهام. پرتوهای طلایی-قرمز-نارنجی از درزهای پنجرهی چوبیِ دیوارِ سنگی، به داخل اتاقم میآید. چند شبانهروز بیوقفه باران شدیدی میبارید. نمیتوانستم از کلبهام خارج شوم. امروز اما، بالاخره میتوانم بیرون رفته و کمی قدم بزنم. صورت و دستهایم را میشویم. لقمهای نان به دست گرفته و از خانه خارج میشوم. خانهام نزدیک
زمانی بود که دلم میخواست جراح اطفال بشوم. چندان از آن نمیگذرد. همین ۵ سال پیش بود. دلم میخواست جراحی عمومی و سپس جراحی اطفال را به عنوان ادامهی مسیر حرفهای خودم انتخاب کنم. اما اکنون، دیگر نه. نزدیک به دو سال است که این انتخاب را کنار گذاشتهام. علاقهام همچنان پابرجاست و این خرداد