پیش استادم بودم. به او گفتم: «از هفتهی بعد استاجرهای جدیدمان میآیند. راند با استاجرها را ترجیح میدهم و دوست دارم که باشند.» خندید و گفت: «بله. میدانم. تو استاجردوست هستی و دکتر فلانی، اینترندوست. برای همین دلت میخواهد زودتر بیایند.» خندیدم. درست میگفت. نه اینکه با اینترن مشکلی داشته باشم؛ اما به نظرم ردهی […]
کمی مانده بود به پنج صبح که با زنگ موبایلم بیدار شدم. از بیمارستان بود. آنکال بودم. دو مریض جدید از اورژانس آمده بودند. میخواستم به سمت بخش بروم که پیام دوستم را دیدم. نوشته بود: تمام صورتم شده اشک… نوشتم که چه شده؟ پیامهای دیگر را که دیدم فهمیدم. در همین سه ساعتی که
کسانی که تاکنون کشیک بیمارستان ندادهاند، معمولاً تصور متفاوتی از آنچه در ساعتهای کشیک روی میدهد، دارند. شاید فکر کنند که صرفاً مریض جدید میآید و تو نشستهای و آزمایش و عکس درخواست میدهی و سپس مریض بعدی را میبینی. یا اینکه در اتاقی در پاویون مشغول استراحت هستی و در صورت بدحال شدن بیماری،
بین نظام پزشکی او و من، صد و هشتاد و شش هزار نفر قرار دارند. او که بیشتر از سه برابر سن من، زندگی کرده است. زندگیای که شاید ظرف چند ساعت آینده، به پایان برسد. احتمالش کم نیست. مرگ در هشتاد و شش سالگی عجیب نیست. مرگ با این مقدار درگیری ریه و عفونت
تصورش هم سخت است که به بیمارستان بیایی و کسی باشی که صرفاً کاغذبازیهای اداری و مقداری کار عملی نه چندان خوشایند انجام داده و کمتر از دو میلیون تومان حقوق بگیری – یعنی ساعتی کمتر از ده هزار تومان. حتی اگر حقوق بیشتر بود، چرا باید انگیزانندهای برای چنین کاری در او وجود داشته
+ آقای دکتر. از نوابغ مملکت هست. لطفاً کاری برایش انجام بدهید. پرتودرمانی نمیشود بکنید؟ ـ شما چه نسبتی دارید با ایشان؟ + خواهرش هستم. – برویم بیرون اتاق و با هم صحبت کنیم. قبل از بیرون رفتن نگاهش کردم. چشمانش باز بود. دهانش نیز همینطور. لایهی قارچی از همین فاصلهی دور نیز در دهانش
سال گذشته، نکاتی را که به ذهنم برای انتخاب رشتهی دستیاری میرسید نوشتم. دوستانم چند سؤال دیگر نیز مطرح کردند. نکاتی در مورد جواب یکی از آنها که سؤال عمدهی افراد بود، به ذهنم میرسد و آنها را مینویسم. سؤال این است: آیا ارزش دارد برای تحصیل پزشکی به شهر بزرگ برویم؟ میارزد که یکسال
در دسامبر ۱۹۶۸، آپولو ۸ برای سفر به سوی ماه پرتاب شد. در شب کریسمس آنها از سمت پنهان ماه بیرون آمدند و وارد مدار ماه شدند. فضانوردان آپولو اولین انسانهایی بودند که این پدیده را در بدو ظهور میدیدند و باید برایش اسمی دست و پا میکردند: «طلوع زمین – Earthrise». ویلیام اندرس، خلبان
تا آخر اردیبهشت از بیمارستان امام خمینی دور هستم. با وجود تمامی سختیهای این بیمارستان، آن را دوست دارم. انگار خانهام است و آنجا دوستانی دارم که حس خانواده به من میدهند. امروز خوشبختانه فرصتی شد که با یکی از استادانم در آنجا ساعتی تماس تصویری داشته باشیم و کمی از این دلتنگی برای فضای
مریضی ۶۵ ساله با عفونت بدخیم گوش (Malignant Otitis Externa) دارم. ظاهرش همیشه مرتب است. حتی یک روز نیز ندیدم که در بیمارستان، صورتش از حالت همیشه اصلاح شده، خارج بشود. جورابهای پشمی رنگی نیز به پا دارد. مؤدب هم هست. اما اخلاقهای عجیبی دارد. پشت آن پنجرهی شیشهای درب اتاقش که در تمامی دربهای