پایان فیزیوپات یک: یک قدم نزدیکتر به رویایی که “داشتم”. یه روزهایی در دانشکده تمام فکر و ذکرم این بود که کی میشود که فیزیوپات دو تمام شود، جشن روپوش سفید بگیریم و وارد بیمارستان بشوم. قدمی نزدیکتر به یک پزشک شوم. ترمها گذشتند. دو سه ترمی به همین منوال گذشت. ولی دیگر فکر و ذکرم […]
پیشنوشت: متأسفانه دوباره از مرخصیهای برنامهی ۴۰ روزه استفاده کردم! از این به بعد در هر پست مینویسم که فردا در مورد چه میخواهم بنویسم. اینگونه شاید تعهد بیشتری در مورد نوشتن داشته باشم. خوشبختانه، این چند روز، برنامهی ۴۰ روزهی زبان انجام شد. لوازمالتحریر را دوست دارم. برای مثال روی میزم بیش از ۲۵ عدد
پیشنوشت: خیلی وقت بود دلم میخواست اینها را بنویسم. از ترم ۲. خیلی بیشتر میتوانم این لیست را ادامه دهم. فعلا تا همینجا کافیست. ۱. اوه اوه! ترم سه ادراری داریم! شنیدی که خیلی سخته؟ اینقدر سخته که میگه کتابباز هست امتحان. شنیدی مجبوریم ”کتاب“ بخونیم براش؟ (بدبخت کتاب. چه واژهی غریبی ست پیش شما.)
فرانسوا دو لا روشفوکو فیلسوف فرانسوی – قرن ۱۷ بعضی مردم اگر نشنیده بودند که چیزی به اسم عشق وجود دارد، هیچ وقت عاشق نمیشدند. +۱۰۱
پیشنوشت ۱: به خاطر درگیریهای که این چند روز داشتم و آنها، خواسته یا ناخواسته، در اولویت بالاتری بودند، مجبور شدم از مرخصیهای برنامهی نظم شخصی در همین ابتدا استفاده کنم. پیشنوشت ۲: تقریبا نیمی از کتاب هنر همچون درمان که نوشتهی مشترک آلن دو باتن و جان آرمسترانگ است را خواندم. با آلن دو
مواجه شدم با سردرگمی. با گمشدگی. با پیچیدگی. با کوهی از اگرها. با مسیرهای مختلف. با ابهام. فکر کنم این چند ماه تنها کاری کردم که سعی با مبارزه با ابهام بود. آن را شفافتر کنم. کنار بزنم. به یک مسیر قاطع برسم. به یک جواب درست. چندی پیش، کسی بهم گفت دقت کردی که
بلاک اعصاب هستیم. استاد در حال تدریس بود. یک عکس MRI از مغز نشون داد که در آن فقط یک قسمت کوچک غیر طبیعی بود. یک لکه. استاد گفت: به مغز خود احترام بگذارید. مغزی که یک لکهی کوچک در آن میتواند به چنین فاجعههایی (فلجی و …) ختم شود، فرض کنید اگر از آن
پیشنوشت طولانی: تغییرات همیشه وجود دارند. افرادی این تغییرات را میپذیرند و افرادی سعی میکنند خودِ سنتی را حفظ کنند؛ ولی فکر نمیکنم کسی باشد که انکار کند تغییرات وجود دارند. انکار تغییرات یعنی بشر هیچ پیشرفتی نکرده است! اما تفاوت آنجاست که بعضیها غر میزنند و بعضی با آغوشی باز به استقبال آن میروند. تعدادی نیز