سال ۱۳۹۴ بود که اولین بار به شکل رسمی محتوای آموزشی پزشکی درست کردم. با یکی از دوستانم – هوداد نقشوار – درسنامهی فیزیولوژی غدد را تحت نظارت یکی از استادان خوشفکر فیزیولوژیمان نوشتیم. دو قسمت بزرگ داشت: هورمونهای هیپوفیزی و هورمونهای دخیل در متابولیسم کلسیم. کم کم بیشتر شد. مثلاً همینطوری به بچههای یک […]
طبابت صحیح، دشوار است. اما به معنای غیر ممکن بودن آن نیست. از طرفی، درس خواندن به میزان گسترده و/یا عمیق، این ترس را به وجود میآورد که ممکن است چیزی را بلد نباشم و دائماً این نگرانی هست که نکتهای را در مورد این مریض نادیده گرفتهام. اولین بار، این حس در دوران فیزیوپاتولوژی
یک فصل دیگر از فلسفه تنهایی را تمام کردم. بعضی از قسمتهای کتابش را دوست دارم. برخی را با شک زیاد میخوانم. عقربهی ساعت، از ۲ عبور کرده. بهتر است بخوابم. صبح کلاس دارم. *** بیدار شدم. ساعت ۵ بود. زود بود. کشیک هم هستم. دوباره خوابیدم. بیدار شدم. ساعت ۶ بود. خواب منقطع همیشگی.
اسلایدهای کلاس امروزم را مرتب میکردم. برخی را حذف میکردم. تعدادی نیز اضافه کردم. اسلاید ساختن برای من، مرتب کردن ذهنم است. هیچوقت به یاد ندارم یک سخنرانی را صفر تا صد تمرین کرده باشم؛ اما شده که ده پانزده اسلاید را چند ساعت عقب جلو کرده باشم و تغییرات جزئی داده باشم. در این
این مدت چند بار و با چند مصداق یک مسئله را دیدهام. آنقدر تکرار شده که دلم میخواست اینجا بنویسم که بیشتر به آن فکر بکنیم. شرح ماجرا طولانی نیست و نوشتهی کوتاهی خواهد شد. اما فکر کردن به آن مهم است. داشتم در نظر میگرفتم با چه کلماتی و با کدام مصداق آن را
دومین سالی است که به هشت نفر دانشآموز مدال طلای المپیاد زیستشناسی درس میدهم. پارسال از مکانیک سیالات و همودینامیک و گلبولهای قرمز برایشان گفتم. امسال از سرطان. ساعتهایی را که کنار آنها میگذرانم، زنده هستند و پر از گفتوگو. این کلاس را با علاقه خاصی میروم و از بخت خوش من است که میتوانم
این مدت خیلی کم نوشتهام. برای خودم البته مینویسم. زیاد هم مینویسم. جدیداً هم به ابسیدین کوچ کردهام و نوتهایم را از واننوت و اپلنوت به سمت ابسیدین میخواهم ببرم (دلیل دارم که این را میگویم). در سایت مدرسه پزشکی هم مینویسم. اما اینجا کمتر نوشتهام. حتی نمیخواهم بهانهای برای کمنوشتنم بیاورم. دیگر امروز این
در ادامهی احساس ناکافی بودن به عنوان دانشجوی پزشکی و چند پیشنهاد برای روزهای بیانگیزگی در پزشکی، به یک سؤال پرتکرار مهم دیگر میرسیم. اگرچه همهی این مسائل به هم مربوط هستند و در انتها آنها را جمعبندی میکنم. اما فعلاً آنها را در نوشتههای جداگانهای خواهم نوشت. قبل از خواندن ادامهی نوشته بگویم که
قسمت زیادی از بیمارانی که در درمانگاه و بیمارستان میبینم، اهل افغانستان هستند. بخشی از دردها و رنجهای آنها را عمیقاً و از نزدیک دیدهام. قسمت زیادی از دانش اندک پزشکیام را هم مدیون آنها هستم. متأسفانه علامتهای خاص بیماریها را که امروزه – به خاطر پیشرفت علم و دسترسی به امکانات پزشکی – باید
تو چطور انگیزه خودت را در مسیر پزشکی حفظ میکنی؟ چطور همیشه اینقدر باانگیزه هستی؟ چطور حوصله داری؟ سه سؤالی که بارها و بارها مورد خطابش واقع شدهام. سه سؤالی که – همین ابتدا بگویم – کاملاً برداشت اشتباهی نسبت به من است. البته که به آنها حق میدهم. حتی افرادی که به من نزدیک