محمد‌رضا لطفی

قبلا نوشته‌ام که انسان‌هایی در زندگی من بوده‌اند که بر مسیر زندگی من تأثیرات زیادی گذاشته‌اند. لطفی را هیچ‌وقت ندیدم. دروغ نگویم، قبل از فوتش اصلا به اندازه‌ای که الان شناخت دارم، او را نمی‌شناختم. اما تأثیرات او همیشه باقی می‌ماند. مسیر آشنایی من با موسیقی ایرانی با لطفی شروع شد.

آشنا شدن با لطفی، انسان‌هایی را در مسیر زندگی من قرار داد که نمی‌توانم تصور کنم که بدون آن‌ها، زندگی من چطور می‌بود.

این اولین پستی است که در مورد او می‌نویسم. در این پست می‌خواهم ثانیه‌هایی از آخرین قطعه‌ای که از او گوش دادم را بگذارم. بداهه‌ای در ابوعطا. با کمانچه.

۴ نظر

  1. سلام امیر محمد.من امروز با بانو فخری ملک پور آشنا شدم و چند تکنوازی ایشون رو گوش کردم فقط میتونم بگم مدهوش شدم . هنوز هم پس شش ساعت ملودیش در ذهنم داره پخش میشه . اولین بار استاد لطفی چن سال پیش دراین نوشته شناختم و پس از آن همراه روز ها و شب هایم شد. به همین خاطر این رو جا می نویسم (اگه وقتش رو داری اینو نگاه کن ) برنامه نغمه ها با حضور استاد فخری ملک پور .

  2. سلام
    چن روز پیش بود که این کلیپ تد رو دیدم و بسیار جالب و دوس داشتنی بود برام و امروز موقع گشت زنی تو وبلاگت دیدم این قطعه رو گذاشتی و دیدم حیفه که نبینی این کلیپ رو.

    ted.com/talks/benjamin_zander_on_music_and_passion

    • سلام دانیال.

      خوشحالم که اینجا میبینمت و ممنونم که برام نوشتی.
      این ویدیو رو مدت‌ها پیش دیده بودم و الان که برام نوشتی،‌ بهونه‌ای شد که دوباره ببینمش.
      اون پرلود شوپن رو واقعا دوست دارم. البته کلا شوپن رو خیلی دوست دارم.

      و حتی یادم رفته بود که این قطعه از لطفی رو گذاشتم اینجا. خیلی وقت هست که ازش می‌گذره.

      در هر صورت ممنونم. لطف کردی.

      پ.ن. امیدوارم فرصتی فراهم بشه تا بیشتر با هم صحبت کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *