لذت یک تشخیص درست – CPC

۵ (۱۰۰%) ۴ votes

بعد از بیش از دو سال، بالاخره دوباره یک جلسه‌ی CPC برگزار شد. جلسه‌ای که ۹۰ روز برای برگزاری‌اش تلاش کردم.

به قول استاد امینیان عزیز – که در این جلسه‌ی CPC خیلی به من لطف داشتند – از بهترین جلسات CPC آن است که یک Uncommon presentation of a common disease موضوع کیس باشد. درست مانند کیس این جلسه. کیس میثم.

میثم، همسن خودم بود و دومین بیمار من در بیمارستان. در شهریور ۹۶، بخش غدد بیمارستان نمازی.

به علت Acute Kidney Injury در بیمارستان بستری شده بود؛ یعنی این که کلیه‌اش به صورت ناگهانی، دچار آسیب شده و این آسیب منجر به این شده که کلیه نتواند عملکردش را درست انجام دهد.

معلوم شد که کلسیم او در حد کشنده‌ای بالاست (حدود ۱۸). و بعد به این علائم، تب و برخی دیگر از اختلالات که در آزمایشات بود، اضافه شد.

سپس، معلوم شد که لخته‌ای به ریه‌اش رفته و باعث مردن قسمتی از بافت ریه‌اش شده است.

و بالاخره در اسکن‌ها، معلوم شد که قسمتی از استخوان‌هایش خورده شده و در نهایت پس از نمونه‌گیری از مغز استخوان، نتیجه‌ی نهایی معلوم شد.

میثم به نوعی سرطان خون مبتلا بود که به آن ALL می‌گوییم. Acute Lymphoblastic Leukemia/Lymphoma.

از همان اول عجیب بود. سن میثم به ALL نمیخورد. کلسیم بالایش به ALL نمیخورد. علامت‌های ALL را نداشت. در خون او، چیزی به نفع ALL نبود. همه چیز عجیب بود. ALL شایع هست، ولی نه در این سن و نه با این علائم. دقیقا همان چیزی که می‌خواستیم. تظاهری ناشایع از یک بیماری شایع.

همان موقع بود که با استاد دهقانیان تصمیم گرفتیم که کیس میثم را CPC‌ کنیم.

CPC مخفف Clinico-Pathological Conference است. در این جلسه، از یک استاد دعوت می‌شود که کیس را توضیح دهد و بگوید که اگر او جای پزشک معالج بود چه کار می‌کرد. چه اقدامات تشخیصی‌ای را انجام می‌داد که به تشخیص برسد. او تشخیص را نمی‌داند. به جز چند نفر، هیچ کس تشخیص را نمی‌داند. کل مزه‌ی CPC به همین است.

اساتید مختلف حضور دارند و اقدامات بحث کننده را نقد می‌کنند. نظرات خود را می‌گویند. همدیگر را به چالش می‌کشند. و حتی می‌گویند که دعوا هم در CPC پیش آمده‌ست!

بالاخره روز ۳۰ آذر رسید. بعد از مدت‌ها، CPC داشتیم:

CPC

باید در جلساتش حضور داشته باشید تا بفهمید چه می‌گویم. کمتر چنین لذتی را در طول ماه‌های اخیر در بیمارستان تجربه کرده بودیم. چقدر هیجان وجود داشت.

به من اجازه دهید که این حس ناب را، فعلا برای خودم نگه دارم و Skip کنم به قسمت آخر CPC.

در این CPC، رییس جدید دانشگاه، استاد بهادر هم شرکت کرد. ایشان جراح اطفال است. دقایقی کوتاه در پایان CPC صحبت کرد که یک حرف ایشان، خیلی به دلم نشست:

ما اساتید، لذت یک تشخیص درست را به دانشجویان‌مان نچشانده‌ایم.

و ادامه داد: خیلی درد در دلم هست. دلم می‌خواهد CPC دوباره راه بیافتد. بیاید به علم در این دانشگاه اهمیت بدهیم.

 

راست می‌گوید. لذت دارد. زیبایی پزشکی را چندین برابر می‌کند.

چکیده‌ی باقی حرف ایشان این بود که چطور انتظار داریم دانشجو‌ها علاقه‌مند شوند به طب داخلی وقتی که ما لذت طب داخلی را به آن‌ها نچشانده‌ایم.

قبلا در پروژه‌ی پایانی مدل ذهنی‌ام در متمم، مفصل در این مورد نوشته‌ام. نمی‌خواهم دوباره بنویسم. آن را می‌توانید در این‌جا بخوانید.

 

خلاصه، CPC یکی از بهترین کارهایی بود که تو این چند ماه اخیر انجام دادم. CPC بعدی، هفته‌ی اول بهمن ماه برگزار می‌شود. مشتاقانه منتظر شرکت در آن هستم.

این CPC جدید، یک تفاوت با CPC قبلی برای من دارد. من خودم نیز تشخیص را نمی‌دانم. لذتش برای‌ام چند برابر می‌شود.

This Post Has 10 Comments

  1. امیر جان
    مطالبی که درباره پزشکی می نویسی روی من واقعا تاثیر گذارند
    خوشحالم چنین مدل ذهنی ای درباره این رشته داری
    امیدوارم بتونم از نوشته هات یاد بگیرم …

    1. تو لطف داری به من امیرمسعود عزیز 🙂

      امیدوارم دیداری حاصل بشه و بتونم ببینمت.

  2. چقدر حیف که لذت یک تشخیص درست را نچشیدیم.
    خیلی خوب و تاثیر گذار می نویسی.
    به قولی مدل فکر کردن تو رو دوست دارم 🙂

  3. چه عالی! بی صبرانه منتظر CPC دوم هستم:)

    1. منم همینطور. استاد دهقانیان گفت هفته اول بهمن بعدی رو میذاریم.
      این دفعه discusser استاد رضوانی هس :))

  4. عالی بود. اعتراف صادقانه ام اینه که هروقت پست های این سایت رو میخونم یه انرژی فوق العاده برای درس خوندن پیدا میکنم؛ یه انگیزه برای ادامه دادن، و بعدش یه اضطراب و ترس، ازینکه نتونم خیلی چیزا رو یاد بگیرم و بفهمم و بدونم. ندونستن ترسناکه. مثلا همین CPC. من واقعا نمیدونستم چنین جلساتی وجود داره. و این ناآگاهیا مضطربم میکنه.
    اما خوبیش اینه که اینجا خیلی چیزا یاد میگیرم. (درراه شناختن) خیلی اسم مناسبیه. هرچند من گاهی اسم این سایت رو میزارم نوشابه انرژی زا -_-😑
    منتظر پست های بعدی ✌

    1. این تقصیر تو نیست که نمیدونستی. برگزاری CPC واقعا سخته زهرا. واسه همین یه مدت برگزار نمیشد. همین CPC که گذاشته شد من و یکی از دوستام، ۹۰ روز درگیرش بودیم تا تمام این اطلاعات رو جمع آوری کنم و به گفته‌ی اساتید، اطلاعات به طرز عجیبی کامل بود. تو اینجا، سی پی سی دو سالی بود که برگزار نشده بود.
      الان دوباره داره راه میفته. برنامه‌ی بعدی، هفته‌ی اول بهمن هست.

  5. خیلیم عالی!! خیته نباشین دمتون گرم!
    ما هم میتونیم شرکت کنیم؟ با اینکه علوم پایه ایم هنوز؟؟

    1. تونستن که میتونید. ولی احتمالا اون هیجانی رو که باید حس نمی‌کنید و ممکنه کسل کننده به نظر برسه براتون.

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu