تلاش بیست و سه ساله برای فراموشاندن او: فردریش وگنر

سال ۱۹۸۹ بود که جایزه‌ی Master Clinician از طرف American College of Chest Physician به فردریش وگنر تعلق گرفت؛ جالب است که او یک پاتولوژیست بود و نه یک Clinician.

او را با بیماری وگنر می‌شناسیم. این بیماریِ بسیار خاص که تقریباً به عضوی از بدن رحم نمی‌کند و اگر درمان نشود، در کمتر از چند ماه انسان را خواهد کشت.

یک سال پس از این جایزه، فردریش وگنر فوت کرد.

زمان گذشت. شد سال ۲۰۰۰. مشخص شد که او از کسانی بود که یهودی‌ها را پس از کشته‌شدن توسط آلمان نازی، کالبدشکافی می‌کرد. هر چند همانند جوزف منگله، به طور مستقیم در آزمایش‌ها نقش نداشت – حداقل تاکنون مدرکی در این مورد یافت نشده است.

اما به نظر می‌آید که اطلاع داشت و با آن‌ها همکاری می‌کرد.

پس از آشکار شدن این اطلاعات بود که American College of Chest Physicians، جایزه‌اش را پس گرفت.

انجمن بسنده نکرد. کمپینی راه انداخت که نام وگنر را از آن بیماری بردارند – چون معمولاً این نام‌گذاری‌ها به خاطر ادای احترام به افراد است.

هر چند احتمالاً ژان آلفرد فورنیه (Fournier)، درماتولوژیست فرانسوی، موافق نباشد که نامش بیماری‌ای را یادآوری کند که به خاطر بوی وحشتناکش، کسی نخواهد حتی از کنار آن اتاق رد بشود. یا همین‌طور پیرونی (Peyronie) که برخی آقایان به نگاه کردن به درون لباس زیرشان یاد او می‌افتند.

بگذریم. با ACCP، انجمن‌های دیگری همانند کالج روماتولوژی آمریکا (ACR) و انجمن نفرولوژی آمریکا (ASN) و لیگ ضد روماتیسم اروپا (EULAR) نیز همراه شدند و نام بیماری به GPA که مخفف Granulomatosis with Polyangiitis است، تغییر پیدا کرد.

این موضوع آن‌قدر برای نویسنده‌های فصل واسکولیت هریسون (آنتونی فاوچی و کارول لانگفورد) جدی بود که نام وگنر را در متن این فصل طولانی و سنگین، حتی یک بار نیز نمی‌بینیم. هر چند در قسمت مقالات پیشنهادی فصل، نام او در عنوان ۳ مقاله آمده است. البته که در بقیه‌ی فصل‌های کتاب که نویسنده‌اش افراد دیگری هستند، این موضوع رعایت نشده.

خلاصه که با وجود گذشت ۲۳ سال، هنوز موفق نشده‌اند که نام وگنر را از گفتگوهای روزمره‌ی پزشکی کنار بگذارند. نمی‌دانم در آینده موفق خواهند شد یا نه، اما بهتر است یادمان باشد که تنها پزشک جنایت‌کار، وگنر نبود. آزمایش‌های غیر انسانی نیز، تعدادشان کم نبود. و از آن مهم‌تر، در عصر حاضر و در همین اطراف خودمان نیز، کم نداریم. اطرافِ خیلی نزدیک.

منبع عکس‌ها: آپلود شده توسط Alexander Woywodt در ریسرچ‌گیت

پی‌نوشت:‌ استادی دارم نفرولوژیست. به نظرم به درجه‌ی Expert Opinion رسیده. حرف‌های عجیبی دارد که جایی همانندش را نمی‌بینم. یک بار کسی جلویش گفت وگنر و اولین واکنشش این بود: آقای دکتر. ما وگنر نداریم. ما GPA داریم. وگنر جنایت‌کار بود.

به جز او کسی را ندیدم که به این تفاوت، توجه بکند یا برایش مهم باشد.

۵ نظر

  1. همیشه با اومدن به این صفحه امید به در جریان زندگی بودن رو بهم می ده ممنون که می نویسی برامون در این برهه زمانی زندگی درجایی هستم که همه چیز مبهم هست مسیر ادامه دادنم یا ندادن ولی من خطر رو به جون خریدم و دارم توی تاریکی حرکت می کنم قول می دم بعد تموم شدنش بیام و بنویسم این جا… ممنون بابت قلم توانمندی که داری و نوشتن …🙏🌱

  2. ما که ازش بدی ندیدیم معلوم نیست اگه این بیماری دیرتر توسط یه نفر دیگه کشف میشد داستان چه زندگی ها که تغییر می‌کرد. قبول دارم که شاید با دید دراز مدت کارش اشتباه بوده باشه ( که بوده ) ولی به قول خودت کتاب های پزشکی با خون نوشته شده در کوتاه مدت کارش خیلی درست و منطقی و به جا بوده….

    برای شادی روحش بلند صلوات

  3. …شاید همیشه برای ما آدم ها راحت تر اینه که قسمت های منفی هر فرد رو ببینیم تا اینکه در کنار پذیرش این بخش ها ، بخش های مثبت و کارآمد و نیکو رو هم کنارش قبول کنیم.
    این همون چیزیه که آقای لرد راسل به عنوان نکته اخلاقی به نسل آینده ،یعنی ما ها یادآور شده…
    (آموختن این نوع بزرگ‌منشی و تحمل یکدیگر برای تداوم حیات بشر روی این کره مطلقا ضروری است.)

  4. چه جالب بود امیرمحمد نمیدونستم مرسی ❤️
    میخواستم بپرسم منبعی برای یادگیری پزشکی با ویدیو نمیشناسی ؟ ( بجز اسموزیس) یه چیزی مثل ویدیو هایی که خودت میذاری توی چنلت (توضیح متن هریسون و سیسیل) ویدیو هایی که گذاشتی رو دیدم تموم شدن برای بقیه وقتم دوست دارم ویدیو ببینم ولی منبعی نمیشناسم ..اگه انگلیسی هم باشه اوکیه ..توی یوتیوب هم پیدا نکردم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *