عادی شدن

استاندارد
Rate this post

آن که می‌پندارد مرگ مقتدر است

خود دلیلی زنده بر مقتدر نبودنِ آن است

 

زندگی‌ای پیدا نمی‌شود که دست کم یک لحظه

جاودان نبوده باشد.

 

مرگ

همیشه در فاصله‌یِ همین لحظه تأخیر می‌کند.

 

بیهوده دستگیره‌یِ دری نامرئی را

تکان می‌دهد.

هرچه را که به دست آورده‌ای

نمی‌تواند از تو پس بگیرد.

 

ویسواوا شیمبورسکا – قسمتی از شعرِ بدونِ اغراق درباره‌ی مرگ – ترجمه‌ی مارک اسموژنسکی، شهرام شیدایی، چوکا چکاد


یک شهریور هزار و سیصد و نود و شش – بیمارستان نمازی

اولین روزِ ورود به بخش

 

حدود دو ساعت بود که از راند صبح می‌گذشت.

وارد اتاقی شدیم. حدود ۱۵ نفر بودیم و به سختی در اطراف تخت مریض جا می‌شدیم.

در اتاق، دو تخت بود. بر روی هر یک، مردی افتاده بود.

بر تخت اول، زندانی‌ای را با دست‌بندی بر دست و دست‌بندی به پا به تخت زنجیر کرده بودند.

دو سرباز در کنار تخت، بر روی صندلی‌ِ تخت‌شو، لم داده بودند.

نگاهشان که می‌کردی، واضح بود که حوصله‌شان سر رفته است.

یادم آمد قبل از راند که از کنار این اتاق رد می‌شدم، دیدم که ریش‌تراشی به دست زندانیِ بیمار داده‌اند تا صورتش را اصلاح کند.

به صورتش نگاه کردم.

یکی دو جایش را بریده بود.

و برای کسی اهمیتی ندارد که به یک زندانی، که معلوم نیست چه کرده است که به زندان افتاده، یک تکه پنبه و الکل بدهد تا صورتش را از تمیز کند.

دو متر آن طرف‌تر، مردی دیگر بر تخت افتاده بود. خواب بود.

سریع نفس می‌کشید.

پای راستش را از کمی از مچ بالاتر، در پلاستیک پیچیده بودند.

پلاستیک را با چندین لایه چسب، محکم به پا چسبانده بودند.

 

جای پای چپ، خالی بود.

 

مرد، ۴۵ سال داشت. همسر مهربانش بر بالای سرش بود.

مرد خواب بود.

زن می‌دانست که امیدش واهی است ولی اندک امیدی داشت که جوابی متفاوت بشنود.

ولی خب، بی‌دلیلی نیست که نامش امید “واهی” ست.

 

— پایش باید قطع شود. عفونت سرتاسر پایش را گرفته است.


خطاب به استیودنت مسئول:

زخم رو بشور و تمیز کن و پانسمان کن. سه بار در روز.

کانسالت عفونی، معاینه‌ی قلبی برای قبل عمل، پاتولوژی و جراحی بفرست.

PBS بکش.

Culture بفرست. برای Gram Stain هم بفرست.

هیستوری کامل بگیر. فیزیکال اگزم کن.

برای دیالیز هم بفرست.


راند تمام شد. کتاب را مرور سریعی کردم که ببینم در مورد زخم پای دیابتی نکته‌ای را جا نندازم.

سه نفری به اتاق رفتیم. ست شست‌وشو و پانسمان را آوردیم.

نگاهم به زندانی و سرباز افتاد. نمی‌دانم آن یکی سرباز کجا رفته بود.

از اتاق بیرون رفتم و با سه ماسک دیگر برگشتم. یکی را به زندانی، یکی را به سرباز و یکی را به همسر بیمار دادم.

بیمار هم‌چنان خواب بود.


بعید می‌دانم بتوانید تصورش کنید.

پایی که از چندین ناحیه دچار زخم‌هایی بودکه از آن چرک بیرون می‌زد. انگشتانی که سیاه شده بودند. تاندون‌های پا که معلوم بودند. پوستی که کنده شده بود و به سختی وصل بود. گوشتی که دیده می‌شد.

و بویی که به قدری زیاد بود که کل بخش را فرا گرفت. بوی عفونت. بوی قطع شدن پا!


شست‌وشو … گاز استریل … محکم بکش … فشار بده تا چرک تخلیه شود …. دوباره شست‌وشو … گاز استریل … باز هم گاز استریل بده … محکم‌تر بکش تا کنده شود… روی این قسمت سرم بریز… این قسمت را تمیز نکردی… از این قسمت خون می‌آید… باز هم گاز بده… این‌جا هنوز کلی چرک است… یک تشت دیگر بیار… قبلی پر شد… یک سرم… دو سرم… سه سرم… باز هم سرم شست‌و‌شو بیار، قبلی‌ها تمام شد… تشت پر از خون و آب چرک شد… یک تشت دیگر لازم است… شست‌وشو… گاز وازلین بده… باز هم لازم هست… باز هم… هنوز هم گاز وازلین لازم است… بس است… گاز استریل بده… باز هم… باز هم… باند بده… یکی دیگر… کافی است… تمام شد… چسب نیست که باند را محکم کنیم؟


دیگر نیازی به پلاستیک نبود. زخم تمیز شده بود.

ولی خب، در قطع نشدن، تأثیری نداشت. فقط از پخش عفونت، جلوگیری می‌کرد.

سه نفری، خسته ولی راضی در استیشن نشسته بودیم.


— مریض arrest داد.

اتاق رو‌به‌روییِ اتاقی بود که تا لحظاتی پیش در آن بودم.

مانیتور، خطی صاف را نشان می‌داد.

او رفت.

و لحظه‌ای بعد، گویی اتقافی نیافتاده بود.

هیچ چیز.

هیچ.

هیچ.


مریض من نبود. قبل از راند، لحظه‌ای در اتاق سرک کشیده بودم و دیده بودمش. من نمی‌شناختمش.

اما،

چطور مرگ می‌تواند عادی شود؟


 

چیزی اینجا آغاز نمی‌شود

در زمانِ همیشگی خود.

چیزی اینجا اتفاق نمی‌افتد

طوری که قرار بود.

کسی اینجا بود و بود

و بعد ناگهان ناپدید شد

و مدام، نیست.

 

ویسواوا شیمبورسکا – قسمتی از شعرِ گربه‌ای در خانه‌یِ خالی – ترجمه‌ی مارک اسموژنسکی، شهرام شیدایی، چوکا چکاد

ویسواوا شیمبورسکا

11 دیدگاه در “عادی شدن

  1. Tehi

    برای اولین بار دیدن یک خط صاف روی مانیتور که برای بیمار حکم تابلوی زندگی را دارد،سخت است تااخر عمر یادت می ماند
    اما زندگی با بی رحمی تمام تلاشش را میکند تا تورا به همه ی اینها بی تفاوت بار آورد و بشوی شبیه چهره بی تفاوت اتند بخش!
    اما تو هم با قدرت تمام سعی کن جلوی این بی رحمی بزرگ زندگی بی ایستی
    آدم ها فقط یک مانیتور نیستند
    آدم ها روح دارند…
    به روح آدمها احترام بگذاریم

    • سلام طاهره.

      خوشحالم که این جا می‌بینمت 🙂

      این اتفاق، اگر مریض خودت هم باشد، خیلی سخت‌تر است. آن فرد که بی‌خانمان هم بود را نمی‌شناختم اما دو روز پیش این اتفاق برای مریض خودم هم افتاد که تا امشب در موردش کامل می‌نویسم.

      آدم ها فقط یک مانیتور نیستند… چقدر این جمله برایم جالب بود. ولی همان‌طور که خودت بهتر از من می‌دونی و با هم در موردش قبلا صحبت کردیم، برای بعضی‌ها، کل آدمی، در یک مانیتور و خط غیر صاف آن، خلاصه می‌شود.

  2. امیر عزیز !

    مرگ هیچ وقت نمی‌تونه تکراری بشه ! اتفاقی که میفته اینه که یا از مرگ اونقدر دوریم که اثرش رو حس نمی‌کنیم و یا معنی زنده بودن رو خوب نفهمیدیم …

    کافیه یکی از نزدیکانمون کمی به مرگ نزدیک بشن تا بفهمیم مرگ هیچوقت عات نمیشه

  3. فاطمه

    به نظرم سخت ترین قسمت استیودنتی “عادت کردن” به اتفاقات دردناک بیمارستان هست… arrest، پای دیابتی، respiratory distress ، درد شدید افراد ادیکت، و هزار تا چیز دیگه که اگر بیرون بیمارستان کسی ببینه بی درنگ شروع به گریه میکنه… من اعتراف میکنم هفته ی اول اصلا حال روحی خوبی نداشتم و همش این جمله تو ذهنم بود که هیچ چیز مرگ ساده نیست…
    مرسی برای شعر های زیبات

    • فاطمه
      میدونی که شعرها از کتابی هست که خودت بهم هدیه دادی 😊 شیمبورسکا رو دوست دارم و مرسی به خاطر هدیه‌ی خوبت. ترجمه‌اش عالی است.
      نمی‌دونم واقعا این عادی شدن ترسناک هست یا خوب. ولی به نظرم، چیزی هست که اتفاق می‌افته مگر این که خودت نخوای.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *