اوایل دبیرستان که بودم، یک تلسکوپ از پدر و مادرم هدیه گرفتم. با آن، ساعتها به سطح ماه و آسمانِ معمولا بیستارهی گرگان نگاه میکردم. قبلش لامپ قرمز را روشن میکردم. قطبنمایم را از کیفش بیرون میآوردم و روی نقشه به دنبال صور فلکی میگشتم. سعی میکردم که برادر کوچکترم را نیز تشویق کنم که […]
پرلود بسط و گسترش منطقی یک احساس و ادراک ناب موسیقایی است: حزنی دلانگیز شور عشق احساسات قهرمانگونه و رویایی اضطراب ترس و حسهای دیگر. به نظرم، شوپن را میتوان از برترین پرلود نویسان بر شمرد. شاید به جرئت بتوانم بگویم که پرلودهای شوپن، بینظیرترین مجموعهی پرلودها هستند. شوپن، این نوازندهی بزرگ پیانو، سراسر دنیای
در سال ۱۹۸۶، یک قومنگار (ethnographer) کانادایی، به نام Richard Kool، نامهای به میهای چیکسنتمیهای نوشت. مطالعهی آثار اولیهی این استادِ دانشگاه دربارهی جریان (flow)، یادآور پژوهشهای خودش در مورد قبیلهی شوشواپ (Shuswap) بود؛ مردمانی بدوی که در Thompson River Valley – بریتیش کلمبیای فعلی در کانادا – زندگی میکردند. کول در نامهاش نوشته بود
پیشنوشت: مدتها پیش پستی نوشته بودم و در آن گفته بودم که میخواهم خودم و بقیه را به شنیدن موسیقی دعوت کنم. در این راستا میخواهم مجموعهای از پستها را با نام دعوت به شنیدن شروع کنم. در هر کدام از آنها یک قطعه را قرار میدهم و کمی در مورد آن مینویسم. در کنار
پیش نوشت: سوالی در مورد حفظ کردن در اولین پست از مجموعهی مسیر پزشکی خواندن در عصر دیجیتال مطرح کردم: اینترنت هست و من هر وقت بخواهم سرچ میکنم. آیا حفظ کردن ضروری است؟ در این نوشته و ادامهاش سعی میکنم که به پاسخی برای این سوال برسم. +۷۳
بهمن ۹۵ بود که سر کلاس مسمومیت غذایی بودم. یادم هست که یک سری نکات گفته شد که برای خودم هم خیلی جالب بود. همان موقع گفتم بعضی از آنها را در اینجا هم بنویسم. فراموش کردم. دیشب که دوباره عفونی میخواندم، این نکات را دیدم. تا دوباره از یاد نرفته است، بهتر است یکی
شعر هایکو (Haiku) شعر بیان هیچ است (هایکو – احمد شاملو ع. پاشایی). چون احساس وقتی کامل بیان شود، جایی برای «ناشناختهها» باقی نمیماند (ذن هایکو – نیکی کریمی). شعری کوتاه، از سرزمین ژاپن، که در قرن هفدهم توسط شاعر مشهور ژاپنی، ماتسو باشو مطرح شد. البته قبل از آن نیز هایکوهایی سروده شده بود؛
فکر نمیکردم که اینروزها به سراغ شکسپیر بروم. تصورم این بود که متون شکسپیر ثقیل است و آن را خوب درک نخواهم کرد. احتمالا هم تا حدی فکر میکردم که حوصلهسربر خواهد بود. اما اتفاقاتی افتاد که به سراغ خواندن هملت رفتم. چندین روز پیش، کتابی دیگر از شل سیلور استاین (قبلا از او چند
اصلا یادم نمیآید آخرین نمایشنامهای که خواندم کی بود. حتی اسمش را یادم نیست. فقط یادم است خیلی بیخود بود. بعد از آن قضیه، خودآگاه یا ناخودآگاه، مدتها به سراغ نمایشنامه نرفتم. تا این که: مریضی داشتیم که از میناب آمده بود. قند خون او در بدو ورود ۱۱۸۰ بود! کلیهاش نیز از کار افتاده
چندین روز پیش، دوستی از من خواست که منابع دیجیتالی پزشکی را که میشناسم معرفی کنم. چندین وقت پیش نیز، دوستی دیگری از من خواسته بود که او را که تازه به ترم یک میرود، برای درس خواندن راهنمایی کنم. این که چطور پزشکی بخوانم؟ بارها این اتفاق در دانشکده نیز افتاده است. فردی میپرسد