شروع

Rate this post

نوشتن برای فراموش کردن است نه به یاد آوردن.

نمی‌دانم از کیست. اولین نوشته‌ی وبلاگ “برای فراموش کردن” بود. بعد‌ها از نویسنده‌اش خواهم نوشت! او نیز به خاطر نمی‌آورد که از کیست. هنوز هم نمی‌دانم که نوشتن برای فراموش کردن است یا به یاد آوردن. شاید مدتی بعد بفهمم.

This Post Has 3 Comments

  1. بی‌اختیار با دیدن کلماتی چون “نوشتن” و “فراموشی” خاطره‌ای شاید بی‌ربط ! در ذهنم زنده شد بخشی از کتاب رویای تبت، شاید بهترین پاراگراف آن که می‌گفت :
    یک روز از سر بیکاری به بچه‌های کلاس گفتم : انشایی بنویسید با این عنوان که :
    « فقر بهتر است یا عطر؟ »
    چند نفری نوشتند «فقر! »
    از بین علم و ثروت همیشه علم را انتخاب می‌کردند.
    نوشته بودند که «فقر» خوب است چون چشم و گوش آدم را باز می‌کند و او را بیدار نگه می‌دارد ولی عطر، آدم را بیهوش و مدهوش می‌کند!
    عادت کرده بودند مجیز فقر را بگویند چون نصیبشان شده بود .
    فقط یکی از بچه‌ها نوشته بود “عطر” .
    انشایش را هنوز هم دارم. جالب بود، نوشته بود :
    « عطر حس‌هایی را در آدم بیدار می‌کند که فقر آن‌ها را خاموش کرده است… »
    رویای تبت، فریبا وفی

  2. سلام آقای قربانی بسیار لذت بردم از وبلاگ خوبتون
    من هر چی گشتم نتوانستم راه ارتباط با شما را پیدا کنم ، اگر امکانش هست ایمیل شما رو داشته باشم .

پاسخ دهید

Close Menu