در جست و جوی رضایت (۱)

فکر می‌کنم، هر کسی باید فردی یا چیزی در زندگی‌اش داشته باشد که وقتی حوصله ندارد به آن‌ها مراجعه کند. انرژی کسب کند. خوشحال شود. با وجود خستگی بتواند ادامه بدهد و خلاصه به قول محمد‌رضا واحه‌اش در بیابان باشد. البته، محمد‌رضا در مورد انسان‌ها صحبت می‌کرد. واحه‌ها، پناهگاهمان هستند. یک سرسبزی در این بیابان نامتناهی. برای لحظه‌ای توقف. برای لحظه‌ای آرام شدن.

من نمی‌خواهم در مورد انسان‌هایی که برایم واحه هستند صحبت کنم. صحبتم در مورد واحه‌های غیر انسانی است. یکی از این واحه‌ها و شاید بهترین و آباد‌ترین و سرسبزترین‌شان برای من، پزشکی ست. شاید باورش سخت باشد. خواندن پزشکی برای خیلی‌ها دردسر است. عذاب است. شب‌بیداری است. از زندگی زدن است. تفریح نکردن است. فقط، درس است و درس است و درس.

آن را فاجعه می‌دانند. جوانی را فقط صرف درس کردن می‌دانند. منت می‌گذارند بر مردم که پدر خود را در می‌آورم که جان شما را نجات دهم.

3jokes_oasis-12

پزشکی، واحه‌ی من بود (شایدم هنوز باشد؛ دلم می‌خواهد باشد). احساسی که با خواندنش، با فهمیدنش، با لمس کردنش و با غوطه‌ور شدن در آن به من دست می‌داد، توصیف ناپذیر است. مانند معشوقه‌ای برایم بود. به آن پناه می‌بردم. با آن زندگی می‌کردم. خودم به درختان و سرسبزی واحه اضافه می‌کردم. خودم علف‌های هرز آن را می‌کندم. از قدم زدن در آن لذت می‌بردم. حتی گاه‌گاهی مهمانی به این واحه دعوت می‌کردم.

یکی از سوال‌های همیشگی از دانشجویان پزشکی و پزشک‌ها این است: “چرا پزشکی؟”. خدمت به خدا و خلق خدا و عاشق پزشکی بودن، معمولا جوابی ست که در حضور دیگران داده شده و در خلوت، پول و پرستیژ شغلی به آن اضافه می‌شود. خیلی با خودم فکر کردم جواب این سوال برای من چیست.

دو قسمت پزشکی برایم همیشه خیلی جذاب است. یکی تشخیص و دیگری جراحی. فکر می‌کنم کفه‌ی ترازو به سمت تشخیص سنگینی می‌کند. دلیلش احتمالا این است که تشخیص را بیشتر از جراحی لمس کرده‌ام. به همین خاطر، برای تخصص بین داخلی و جراحی مانده بودم. یک مدت فکر می‌کردم که دو تخصص بگیرم. سراغ هر دو بروم! البته دیگر این خیال را ندارم (این را هم فهمیدم که در سیستم ما، فقط حق یک بار تخصص گرفتن را داری و برای دومی باید به خارج از کشور رفت). حتما سوال پیش می‌آید که توی بچه دبیرستانی که هنوز وارد این ماجرا نشده بودی چطور می‌گفتی که تشخیص برایم جذاب است؟ چطور شد اصلا به پزشکی فکر کردی؟ چرا تغییر رشته دادی؟ مثل بقیه اول رفته بودی به ریاضی که پایه‌ی ریاضی‌ات را برای کنکور قوی کنی؟ این خود داستان دیگری‌ست و نوشته‌ای دیگر!

همان چند مریضی که استاد عزیزم که به او مدیون هستم، به من کمک کرد و به تشخیص رسیدم، حس رضایتی در من پدید آورد که تک تک هزینه‌هایی که در این مسیر انجام داده بودم، هیچ به نظر می‌رسید. این چالشی که در تشخیص دادن است، این معما بودنش، اطلاعات را کنار هم چیدن، دروغ و حقیقت را جدا کردن و حقیقت‌ها را به هم ربط دادن، انگیزه‌های پنهان را در نظر گرفتن، به دنبال علائم گشتن، خوشحالی از پیدا کردن علامت، مشکوک شدن و زیادی مشکوک شدن، بی‌خیال شدن و زیادی بی‌خیال شدن و خیلی از کارهای دیگر تا به جواب رسیدن را دوست دارم. در جاده‌ی رضایت بودم. فکر می‌کنم که به دنبال راضی شدن است که به ما انگیزه‌ی ادامه دادن را می‌دهد. بنده پزشکی را پیدا کردم که مرا راضی می‌کند. در آن تلاش می‌کنم که بتوانم راضی باشم. گویی که یک چرخه‌ای به وجود می‌آید که خود را تقویت می‌کند. یک فیدبک مثبت ادامه‌دار. من این چرخه را پیدا کرده بودم. راضی بودم. حداقل فکر می‌کردم که راضی‌ام.

و بعد یک شب فکر کردم که: آیا واقعاً تشخیص‌های پزشکی در آینده به چالش‌برانگیزی الان هستند؟ جراحی‌ها چطور؟ مانند جراحی‌های کنونی انجام می‌شوند؟

۶ نظر

  1. سلام … نه خسته استاد .. میرم سراغ اصل مطلب : به نظرم وقتی از انجام یه کاری خوشمون میاد یا خیلی بهمون میچسبه یه الگوریتم یا یه نقشه راهی داریم که میدونیم از کجا شروع کنیم … دنبال چیا باشیم … به کجا برسیم و این حرفا … واسه تشخیص بیماریا الگوریتم خاصی داری ؟ منظورم اینه موقع تحصیل واسه هر بیماری نقشه راه ساختی؟ یا صرفا تو ذهنته؟ یه مثال بزنم ….
    پورپورای قابل لمس :::: حالت اول : فقط علائم پوستی ….حالت دوم : سابقه دریافت خون یا پروتئین خارجی …… حالت سوم : علائم و نشانه های سیستمیک …………….. حالا اگه حالت دوم باشه مثلا بیماری سرم یا اگه حالت سوم باشه باید بررسی شه نشانه های سپسیس داره یا نشانه های سیستمیک بدون سپیس داره ………. و تا اخر …….. این مدل میتونه تو دهنت باشه ….نه فقط توی این موضوع …. کلا میخوام بدونم واسه کارای دیگه ایم که میکنی استراتژی داری؟…… پ.ن : من هنوز سعادت اینکه دانشجوی پزشکی باشم نصیبم نشده و اگه جایی سوتی پزشکی دادم به بزرگی خودتون ببخشید

  2. سلام دکتر قربانی عزیز
    یکی از واحه های زندگی من وبلاگ شماست … راه گریزی شده برای فرار از خستگی های روزمره….
    بارها شده زمان خستگی من خودم را امیر محمد قربانی فرض میکنم و بالای سر زهرا و رقیه و… حاضر میشم بارها توی خیالم جای شما مریضاتون را مداوا کردم …دیدگاهتون فوق العاده است ممنون بابت وبلاگتون که واحه ی زندگی ما شده ..

  3. سلام دکتر قربانی عزیز.خسته نباشید.ببخشید اینجا سوال میپرسم ولی بااین شرایط کرونا نمیتونیم به پزشک مراجعه کنیم و مجبور شدم این سوالو اینجا بپرسم.مادرم چهل سالشه وازدیروز از گیجگاه تا گردنش یهو تیرمیکشه،فشارش دیشب۱۳رو۸و امروز۸روی۶بود.آیا مشکل جدیه و باید ببریمش دکتر؟

  4. برای من هم پزشکی یکی ازهمین واحه هاست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *